Drie maanden geleden kreeg ik keelpijn. Ik stond voor de klas met de minor studenten Transmedia Design van Fontys Academy for Creative Industries, die feedback aan me vroegen. Normaal gesproken zou ik gezellig bij ze aan tafel gaan zitten, maar ik name het zekere voor het onzekere en sprak ze vanaf een afstand toe. De studenten deden lacherig. Het was 11 maart. Drie dagen later sloot de school vanwege het Corona-virus. Zelf was ik op donderdag al begonnen met online lessen: via Facebook, met een belabberd hoofd. Het was de start van een achtbaan. 

De ups en downs van het online bestaan

Terwijl op social media allerlei mensen verhaal deden over hoe ze eindelijk tijd hadden voor een goed boek, opruimen, knutselen, tijd voor de kinderen en hun hond, werkten mijn collega’s en ik hals over kop door van onze lessen een online variant te maken via MSteams.  Ik zag een kans: wilde al heel lang weblectures geven of vloggen, maar angst voor mijn gezicht en mijn eigen stem weerhielden me. Nu moesten we wel. Er is al veel over geschreven, dus ik ga niet herhalen wat concullega’s al heel goed hebben besproken. Wel onderschrijf ik dat een online les geen simpele kopie is van een fysieke les en dat ik de afgelopen maanden vooral mijn studenten (en ja, collega’s: jullie ook!) heb gemist. 

We hebben elkaar moed in gesproken, soms gezucht, gemopperd en misschien ook wel gehuild

Maar vandaag zit ik na drie maanden met een glimlach achter mijn scherm. We hebben het potverdorie wel geflikt! En met we bedoel ik onze geweldige studenten en onszelf. We hebben elkaar moed in gesproken, soms gezucht, gemopperd en misschien ook wel gehuild, maar telkens was er precies de juiste dynamiek om elkaar weer op te tillen. 

Ik ben trots op mijn studenten concepting, die midden in de fase van brainstormen een manier moesten vinden om dat online te doen met elkaar. Die een concept moesten verzinnen in 5 lessen (en sommige 4) en dat in een belevenispitch presenteren. Voor wie niet weet wat een belevenispitch is: studenten moeten een belevenisinstrument gebruiken (bijvoorbeeld thematisering, animatie, co-creatie en minimaal storytelling) en ons meenemen in hun verhaal door onze zintuigen te prikkelen. Doe dat maar even via een schermpje!

Het is ze gelukt. De meeste studenten wisten hun online omgeving zo te maken dat we meegingen in hun omgeving, ze gaven ons opdrachten om onze tast (voelen aan leer of wol), geur of smaak te prikkelen en ze maakten prachtige filmpjes om ons te laten zien waarom ze hun concept nu zo belangrijk was. 

Van podcast tot pubquiz

Ik ben trots op mijn studenten van de minor Transmedia Storytelling, die net voor de uitvoering van hun Transmedia campagne hun plannen moesten gaan bijstellen. Een video filmen zoals ze aanvankelijk wilden was niet mogelijk. Bovendien waren de mogelijkheden voor sommige opdrachtgevers door corona ook minder geworden.  Maar ze lieten zich niet uit het veld slaan. Geen video? Dan maken we toch een podcast, of een animatiefilm? En ook via social mediakanalen kon nog veel gedeeld worden. De vorderingen werden wekelijks in de klas gedeeld via MSTeams. Voor de lol gooiden we er een paar keer een Pubquiz tegenaan, want onderwijs gaat niet alleen om het overbrengen van kennis en vaardigheden. Het gaat om het contact. En die lessen online waren ook heel gezellig en warm.

Het kán dus ook online! Maar dat iets kan wil niet zeggen dat het ook wenselijk is. Ik ben blij dat we vanaf deze week weer sporadisch naar P8 mochten. Nog niet voor al het onderwijs, maar ik heb in ieder geval de minorstudenten en hun geweldige presentaties mogen zien. En hieronder kunnen jullie dat ook. Toevallig is mijn boek Code WiFi ook onderdeel van deze campagne. 🙂