De kleurrijke stoelen die rijen dik in de verder witte ruimte in museum De Pont stonden opgesteld, trokken mijn aandacht. Niet in het minst omdat aan elke stoel een draad leek te zitten. Waar liep die naartoe? Ik liep om – want ik bleek bij de uitgang te staan – en ging de ruimte binnen. Ik zag dat alle – witte – draden op hetzelfde punt uitkwamen. Ze leken daardoor op lichtstralen. Een omgekeerd spotlicht, dacht ik.

Zou de kunstenaar bedoelen dat hij de spot op de toeschouwer wil richten? Ofwel: gij – beste aanschouwer van de kunsten – bent nu aan zet?

According to Mark – Mark Wallinger | MUSEUM DE PONT TILBURG

Ik zat ernaast. Mark Wallinger, de kunstenaar, bedoelde het net andersom. Met het kunstwerk “benadrukt hij dat de toeschouwer altijd geleid wordt door het perspectief – en dus de zienswijze – van de kunstenaar.” Ik had natuurlijk direct moeten snappen dat het niet om mijn visie ging. Op elke stoel stond immers in diverse lettertypes Mark gedrukt, als een stoel van een acteur of regisseur. Wie plaatsneemt in de stoel, en zichzelf derhalve transformeert tot een Mark, wordt in de lichtstralen opgenomen. De kunstenaar wordt hierdoor eigenlijk een soort Jezus die zijn volgelingen in het licht zet.

Wat Wallinger met zijn werk According to Mark bedoelt, kan ik dus wel volgen. De zonnestraaldraden ontspringen immers op één plek op de muur, en komen in gelijke ‘stralen’ terecht op iedere stoel. Toch voeg ik graag iets toe aan zijn visie.

De kunstenaar bepaalt inderdaad de aanzet van wat we zien, hij/zij zet de strepen op het canvas, maakt de foto’s, beitelt in steen of toont op een andere manier zijn eerste gedachte.

De interpretatie van het werk, is echter aan de beschouwer. Die reageert op wat hij/zij ziet. En de reactie na een eerste aanblik – zie mijn inleiding – kan dus anders zijn dan de intentie van de maker. Deze kan ook weer per aanschouwer verschillen. De mogelijkheid om een extra laag aan te brengen, vind ik persoonlijk zo mooi aan kunst. Dat je in de basis voelt (of niet) van wat er bedoeld wordt – dus het thema van de kunstenaar oppakt – maar ook je eigen ervaring meeneemt.

De stralen van Wallinger hebben mij dus zeker bereikt. Toch ben ik niet op een van zijn Mark-stoeltjes gaan zitten. Hoe aanlokkelijk dat ook zou zijn geweest, ik kies liever voor mijn eigen Mo-mix.

Ps. Natuurlijk mocht ik niet op zo’n stoel gaan zitten. Het blijft natuurlijk een kunstinstallatie.