According to Mark?

De kleurrijke stoelen die rijen dik in de verder witte ruimte in museum De Pont stonden opgesteld, trokken mijn aandacht. Niet in het minst omdat aan elke stoel een draad leek te zitten. Waar liep die naartoe? Ik liep om – want ik bleek bij de uitgang te staan – en ging de ruimte binnen. Ik zag dat alle – witte – draden op hetzelfde punt uitkwamen. Ze leken daardoor op lichtstralen. Een omgekeerd spotlicht, dacht ik.

Zou de kunstenaar bedoelen dat hij de spot op de toeschouwer wil richten? Ofwel: gij – beste aanschouwer van de kunsten – bent nu aan zet?

According to Mark – Mark Wallinger | MUSEUM DE PONT TILBURG

Ik zat ernaast. Mark Wallinger, de kunstenaar, bedoelde het net andersom. Met het kunstwerk “benadrukt hij dat de toeschouwer altijd geleid wordt door het perspectief – en dus de zienswijze – van de kunstenaar.” Ik had natuurlijk direct moeten snappen dat het niet om mijn visie ging. Op elke stoel stond immers in diverse lettertypes Mark gedrukt, als een stoel van een acteur of regisseur. Wie plaatsneemt in de stoel, en zichzelf derhalve transformeert tot een Mark, wordt in de lichtstralen opgenomen. De kunstenaar wordt hierdoor eigenlijk een soort Jezus die zijn volgelingen in het licht zet.

Wat Wallinger met zijn werk According to Mark bedoelt, kan ik dus wel volgen. De zonnestraaldraden ontspringen immers op één plek op de muur, en komen in gelijke ‘stralen’ terecht op iedere stoel. Toch voeg ik graag iets toe aan zijn visie.

De kunstenaar bepaalt inderdaad de aanzet van wat we zien, hij/zij zet de strepen op het canvas, maakt de foto’s, beitelt in steen of toont op een andere manier zijn eerste gedachte.

De interpretatie van het werk, is echter aan de beschouwer. Die reageert op wat hij/zij ziet. En de reactie na een eerste aanblik – zie mijn inleiding – kan dus anders zijn dan de intentie van de maker. Deze kan ook weer per aanschouwer verschillen. De mogelijkheid om een extra laag aan te brengen, vind ik persoonlijk zo mooi aan kunst. Dat je in de basis voelt (of niet) van wat er bedoeld wordt – dus het thema van de kunstenaar oppakt – maar ook je eigen ervaring meeneemt.

De stralen van Wallinger hebben mij dus zeker bereikt. Toch ben ik niet op een van zijn Mark-stoeltjes gaan zitten. Hoe aanlokkelijk dat ook zou zijn geweest, ik kies liever voor mijn eigen Mo-mix.

Ps. Natuurlijk mocht ik niet op zo’n stoel gaan zitten. Het blijft natuurlijk een kunstinstallatie.

‘Doe waar je van houdt’

Wat een inspiratie is deze balletdanseres. Suzelle Poole dacht dat ze maximaal 20 jaar zou dansen, maar 50 jaar later danst ze nog. Doe waar je van houdt, is haar boodschap. En die kan ik alleen maar beamen. Als je weet waar je hart ligt, twijfel dan geen moment en ga ervoor … vlieg! Ook als je ‘maar’ gemiddeld bent in datgene wat je graag doet. Kijk naar haar ogen en je ziet dat er maar één weg is. Ik hoop dat ik over 30 jaar net zo mag stralen als deze prachtvrouw …

Verzameling vogelveren

[:nl]IMG_4173Wie net als ik een kind heeft dat heel enthousiast allerlei veren mee naar huis neemt, herkent misschien dat knutselvoornemens met deze veertjes niet altijd uitkomen, zodat het zachte dons uiteindelijk in de kliko belandt. Eeuwige zonde. Want je kunt er – allebei! – zoveel van leren. Charlotte Bruijn en Jaap Langenberg van Lottaland begrijpen dat. Met Mijn verenbewaarboekje hebben ze een invulboekje gemaakt dat eindelijk weer een echte aanvulling is op wat er al in de winkels te vinden is. Ik kon deze beauty dus niet in de schappen laten liggen. Sterker nog, ik voel me lichtelijk jaloers dat ik het niet zelf heb gemaakt. 🙂 Lees verder

Ondersteboven van Binnenste Buiten

Humor, fantasie en een gevoelvolle verwijzing naar de echte wereld: Pete Docter weet met zijn nieuwste animatiefilm Inside Out (of Binnenste Buiten) precies de juiste snaar te raken. Moest eerlijk gezegd een traantje wegpinken toen ik vanmiddag met mijn familie naar de bioscoop ging. Wat een heerlijk herkenbaar verhaal. Riley is een pubermeisje dat worstelt met haar gevoelens na een verhuizing naar San Francisco. Ze mist haar vrienden, haar huis, het meer waarop ze altijd schaatste. Ze zegt dit niet, maar wordt stil en kortaf. En ze trekt zich steeds vaker terug op haar kamer. Haar ouders reageren op haar gedrag zoals een doorsnee ouder zou doen, in vertwijfeling. Ondertussen maken de karakters Plezier, Verdriet, Angst, Afkeer en Woede in het hoofdkwartier van Riley’s binnenste overuren om haar van een depressie af te houden. Dat leidt zowel tot spannende als erg grappige taferelen. Een aanrader, ook zonder kinderen …

Aangenaam: Dexter Morgan

[:nl]

dexterEen mug wordt doodgeslagen. Bloed. Een naam verschijnt in bloederige letters op het scherm. Een druppel bloed blijft als een stille getuige in de wasbak achter na het scheren. De intro van de serie Dexter intrigeert me. Zoals de hele serie me al vanaf de start intrigeert. De intro van Dexter weet in sterke beelden en dito muziek de sfeer van de serie weer te geven.
Eerst kort iets over de serie. De Amerikaanse televisieserie Dexter gaat over Dexter Morgan, die als forensisch expert bij de politie in Miami werkt. Hij onderzoekt de bloedpatronen die zijn ontstaan na een moord. Maar Dexter is meer dan een politieman. Hij is seriemoordenaar. Al is hij geen ‘gewone’ seriemoordenaar: hij vermoord alleen mensen die er om ‘vragen’, namelijk andere moordenaars die niet zijn gepakt. En maakt daarmee de wereld een stukje minder gevaarlijk Lees verder

Fröbelen voor een film

[:nl]

Wanneer je zoekt naar materiaal om een filmanalyse te maken kom je wel eens pareltjes tegen. Zoals de ‘making of Coraline’. Wat een vakmanschap. Wat een priegelwerk. En wat lijkt het me geweldig om aan zo’n project mee te werken.

In tegenstelling tot het maken van een roman, waar een schrijver – in eerste instantie – is overgeleverd aan zijn eigen gedachten en dromen om een wereld te creëren, spelen bij het maken van een film meerdere aspecten een rol. Lees verder

Coraline: een sprookjesachtige griezelfilm

coralineTijdens de colleges beeldcultuur worden we uitgedaagd om dieper te kijken dan de oppervlakte als we naar gebeurtenissen, fotografie, films of andere beelden kijken. Met de derde opdracht in de cursus, een syntagmatische analyse maken van een film(fragment), kun je niet meer alleen naar de oppervlakte kijken. Je moet erachter zien te komen, waaróm je zo gegrepen wordt door een verhaal. Ofwel welke kunstgrepen hebben de makers toegepast om ervoor te zorgen dat jij geraakt wordt door een verhaal. Lees verder